Edebiyaz.com & Türkedebiyatı.Web.TR

Üye Girişi

Rumuz:
Şifre:

Beni Hatırla

Yeni Üyelik Talebi
Şifremi Unuttum

Anamenü

Sözün Özü

TOLSTOY:
Gerçek aşk daima kişisel yarar duygusundan vazgeçme temeli üzerinde yükselir.

Site Trafiği

Üye	:	0
Ziyaretçi	:	5
Toplam	:	5

Mini İstatistik

Üye	:	208
Kitap	:	124
Düzyazı	:	291
Şiir	:	1.174
Yorum	:	225
Forum	:	6

Aktif Üyeler

Mesaj Panosu

Son 5 Üyemiz

asikAvare

UnutBenı

Birolkaya

nadirel

ayışığı

Dost Siteler

WebOfset.Net

EDEBİCE

WebKale

Prof. İbrahim Saraçoğlu

SessizGemi.Net

İLSAK

İLGİLİK

Konya Rehberi

CdMarket.Web.Tr

GEYİK BARAJI BEKÇİSİ
Hüseyin Akdemir

GEYİK BARAJI BEKÇİSİ

Gökyüzü, dünden beri yağmur bulutlarıyla kaplıydı. Kırların, tepelerin üzerinde kara bulutların dolaşıp durduğu, ha yağdı ha yağacak diye beklenen yağmurun bir türlü yağmadığı, her yerin gri renge boyandığı bu havada, Mestan Efe’nin yüreği kıpır kıpırdı. “Yağcek, yağcek! Diyordu. Hadi güzel Allahım, hadi gari, boşaltıve şu bulutları gayri. Barajımız dolsun, köylümüz sevinsin, ovalaamız suya gavuşsun ve de guyulaaımız sulaala dolsun.”
Barajın çevresini dolaşmaktan yorgun düşen Mestan Efe, gözetleme kulesinden baktığında aşağıdaki ova sonsuzmuş gibi görünüyordu. İleride, uzakta tuğla fabrikası, sağ yanında uzayıp giden ve sonra gözden kaybolan Muğla yolu kıvrılarak giden bir yılana benziyordu adeta. Ovanın her iki yanındaki yüksek yamaçlar sarp dağlar çam ağaçlarıyla kaplıydı. Ovada göz alabildiğince sebze ve pamuk tarlaları ve hemen her tarlanın içinde bir dam veya bir bağ evi. Mestan Efe, doğanın böylesine hoş ve görkemli göründüğü bu anda bu manzaraya ve bekçiliğini yaptığı şu anda ayakları altındaki Geyik barajına büyük bir aşk ve tutkuyla bağlıydı. Sadece askerliği süresince iki yıl buralardan uzak kalmıştı onun dışında tüm yaşamı buralarda geçmişti. Gözleriyle büyük bir hayranlık içinde ovayı, dağları tararken, bir yandan da üzüntüsünden ve kalbini sıkıştıran bu sıkıntısından kurtulamıyordu. Barajdaki su seviyesinin düştüğünü, ortaya çıkan ve durmadan çoğalan toprakların susuzluktan çatladığını gördükçe nefessiz kalmış gibi kötü hissediyordu kendini. Gökyüzünde toplanmış yağmur bulutlarına da inanmıyordu artık. Onlar da bir kaç gün öylece orada sanki asılı kalmışlar gibi duracaklar ve yağmurlarını bırakmadan bir kaç gün sonra çekip gideceklerdi.
Kimi sıcak günlerde, sırt üstü toprağa uzanarak tepesindeki sonsuz maviliğe bakardı. Küçük otların hışıltısını, ağustos böceklrinin ötüşünü, göldeki suyun küçük dalagalarının kıyıya vuruş sesini dinlerdi. Gözleri sadece sonzuz maviliğe takılı kalırken bir süre sonra bu sonsuz mavilik onu çeker içine götürürdü sanki. Gökyüzünün sonsuz maviliğinde yüzmeye başlardı. O kadar rahat o kadar huzur bulurdu böyle anlarda. Öylece içi geçer, bir iki saat uyuyup dinçleşmiş hatta gençleşmiş olarak uyanırdı.
Baraj gölü, kımıltısız uzanmış, saydam dalgalarıyla usul usul kıyılarını okşuyordu. Güneşin altında ışıldayan bu uslu göl, sanki istese bir kımıldayışta kendini aşıp, yıkarak, aşağıdaki ovayı, önüne ne çıkarsa yıkıp yok edeceğini bilen, sinsice gülen bir dev gibiydi. Rengini aldığı, hep göz göze bakıştığı gök yüzüyle dost olacağı yerde, o toprakla sarmaş dolaştı. İncinmesinden korktuğu bir sevgiliyi okşar gibi okşuyordu toprağı. Toprak da, cilveyle bu sevgiye karşılık veriyordu.
Bu güzellikler karşısında çoğu zaman kendinden geçen Mestan Efe, bazen dayanamayıp yerinden fırlıyor, bacaklarını kaldırıp dizleriyle yere vurup bir güzel zeybek oynuyordu. Hayda bree! Diye bağırdıkça, karşıdaki yamaçlardan yanıt geliyordu Mestan Efe’ye, bre, bre, bre! Diye.
Evlerine dönmekte geç kalmış iki avcı, karanlığın bastırmasıyla birlikte, Mestan Efe’nin kulübesine doğru gelip uzaktan seslendiler. Temkinliydiler. Çünkü Mestan Efe’ye sormadan uçan kuşlar bile barajın yakınına sokulmazdı. Yaklaşan olursa basardı tetiğe.
-Mestan Efe! Merhaba Mestan Efe! Yabancı değiliz. Cevizli köyündeniz.
Davudi bir ses, kulübenin içinden cevap verdi.
-Buyurun, gelin bakalım gelin. Hoşgeldiniz. Buyurun içeriye buyurun.
Cevizli köyünün genç öğretmeniyle gargıcı Süleyman amcaydı gelenler. İkisi de hiç bir hafta sonu köyde kalmaz mutlaka ava çıkarlardı. Her seferinde de dağda kalacak ya bir kulübe ya bir tarla evi ya da bir mağara bulup gecelerlerdi. Mestan Efe’ye de ilk defa gelmiyorlardı. Alışkındı sürekli misafirlerine. Çoğu zaman da avladıklarıyla ziyafet çekerlerdi Mestan Efeyle. Gargıcı Süleyman amca her zamanki gibi yorgun düşmüş yine kapı aralığında oturmuş sigara içiyordu. Öğretmense dinlemeyi seven biri olduğu için her zamnaki merakıyla oturmuş Mestan Efe’nin anılarını dinliyordu. Bu kez annesini anlatıyordu. Onun çok sağlıklı bir kadın olduğundan, çok uzun yılar yaşadığından, ömrü boyunca bir kez bile doktora gitmediği gibi, yine ömrü boyunca da doğup büyüdüğü köyden başka da hiç bir yeri görmediğinden söz etti. Askerlik anılarına geçmeden bir sigara yakmak istedi. Tam o sırada birden gök gürültüleri duyulmaya başlandı. Mestan Efe:
-İnanmayın, inanmayın, dedi. Gürler gürler bir şey olmaz.
Daha lafını bile bitirmeden, birden bardaktan boşanırcasına bir yağmur yağmaya başladı. Mestan Efe sigarayı falan unuttu. Attı kendini dışarı yağan şiddetli yağmurun altında zeybek oynamaya başladı sevincinden. Yağdır gocaman Allahım yağdır! Diye bağırıyordu bir yandan da. Beş dakika sonra iyice şiddetlenen yağmur pek de öyle gelip geçici cinsten değildi. Ne zaman duracağını kestirmek zordu. İyice sırılsıklam olmuş iki av köpeği, kuyruklarını bacaklarının arasına sıkıştırmış kulübenin saçak altına sığınmışlardı. Mestan Efe’nin sevincine diyecek yoktu. Yağmurun altında sırılsıklam olmasına karşın, çılgınca oynayıp zıplamaya devam ediyordu. Bekçiliğini yaptığı Geyik Barajı su ile dolacak, çatlamış topraklar su ile buluşacaktı.
Artık gece olmuştu. İkide bir çakan şimşekler bir an da olsa ortalığı aydınlatıp duruyordu. Kulübenin içindeki ocağı yakmış üçü de ateşin karşısına geçmiş dışardaki serinliğe ve ıslaklığa karşın içerinin sıcaklığının tadını çıkarıyorlardı. Mestan Efe’nin öyküsünü az buçuk duymuş olan genç öğretmen öykünün aslını Mestan Efe’nin kendi ağzından dinlemeye can atıyordu. Onun için de habire sorular sorup duruyordu.
-Efe, neden bir gece bile olsa gelip kasabada kalmıyorsun? Neden sığınıp kaldın buraya böyle? Varsa yoksa baraj! Brilerine mi küstün? Birilerine mi kızdın? Şehirden, insanlardan mı korkuyorsun?
Mestan Efe’nin birilerine küstüğü doğruydu. Ama kimlere küs olduğunu hiç kimse hiç bir zaman bilemedi, öğrenemedi. Rivayetler anlatıldı sadece. Efe hiç evlenmemiş. Bir sevdiği kız varmış, askerliğini yapıp döndüğünde kız çoktan başkasıyla evlenmişmiş. O da o günlerde bu bekçilik işini bulmuş ve bir daha da kasabaya dönmemiş. Geride bıraktığı evine ocağına sahip çıkmamış. Kimileri anne ve babasına küstüğünü, kimlri de askerdeyken başına kötü bir şey geldiğini o yüzden de böyle tuhaflaştıoğını söylerdi.
-Aklından geçenleri biliyorum, öğretmen bey, dedi Mestan Efe. Delirmiş, kafayı yemiş diyorlar benim için değil mi? Delirmişsem ne olmuş? Öyle bilsin herkes. Akıllı kalanlar ne yapmış ki? Bir köşeye atılımış zavallının biriymişim, tamam öyle olsun. Sana bir şey deyiverem mi öğretmen bey? Şu barajın dışında her şeye, herkese boş vermişim ben. Burada kendi dünyamdayım. Burada kimseye minnetim yok. Karnı tok, üstü başı düzgün, göbeklilerin karşısında ezdirmem kendimi. İstiyorum ki böyle insanlar, önümden geçerlerken, yanıma gelirlerken, heybetli, deli dolu, kafayı yemiş görünümümden korksunlar, kaçacak delik arasınlar. Ben onlardan neden korkayım ki? Bir kuş şu Geyik Barajı’nın üzerinden uçmak için, bir balık bu sularda yüzmek için, bir kurt şu sudan içmek için benden izin isterken ben o beyefendilerden mi korkacağım? Nerde kaldı efelik?
-Mestan efe, kusuruma bakmazsan sormak isterim, sen yoksa bu kelli felli adamlara mı kızdın? Bir kötülük mü gördün üstü başı düzgün göbeklilerden? Sana kötü mü- davrandılar? Buralara çekilmen, tek başına yaşaman onların yüzünden mi?
-Boş ver öğretmen bey, kafanı yorma böyle şeylerle. Ben burada mutluyum. Ben buranın kralıyım. Gerisi beni ilgilendirmez, dedi Mestan Efe.
Önceki gece yağmaya başlayan yağmur, Mestan Efe’yi çok fazla da sevindirmedi. Çünkü kısa süre sonra durmuştu. Yakıcı Mayıs güneşi kasabanın kireç duvarlı evlerini bol ışığıyla aydınlatırken, gökyüzünün tam da ortasında inatla durmuş ortalığı yakıyordu.Özellikle muhtarın çam kokan sarı düzgün tahtalarla yeni kaplattığı evinin çatısına bütün heybetiyle ışık ve sıcaklık yağdırıyordu. Bütün kasaba halkı o anda muhtarın evinin bulunduğu bu sokağa doluşmuştu. Vilayetten gelen onlarca araba ard arda dizilmişti sokağa. Adım atacak yer kalmamıştı. Evin önündeki korkunç kalabalığın bir kısmı duvar diplerindeki gölgeye sığınmış, geri kalanlarda güneşin yakıcı sıcağı altında bekleşiyorlardı. Kalabalığın arasında lüks arabaların etrafında koşturup duran kasaba çocukları da büyüklerinden azar işitip duruyordu.
Muhtarın bakan oğlu, baba evini ziyarete gelmişti. Kasaba halkı, kendilerinden biri olan bu bakanı çok sevmeseler de, ne olur ne olmaz diye, bir gün bir işimiz düşerse diye, çocuklarımıza devlet kapısında belki bir iş verir umuduyla doluşmuştu bakan beyin babasının evinin bulunduğu sokağa.
Mestan Efe, ayda bir kez kasabaya iner hem Pazar masraflarını görür hem de devletin kendisine verdiği maaşını alıp gerisin geriye çabucak baraja giderdi. O gün öyle yapmadı. Pazara gitme işini sonraya bıraktı. Gidip bakanla tanışmak istiyordu. Ona kim olduğunu söylemek istiyordu. İnsan kalabalığının ortasına daldı. İri yarı vücuduyla, gür siyah bıyıklarıyla, çakmak bakışlarıyla korku salıyordu adeta. Kemikli iri burnunun delikleri, solurken inip inip kalkıyordu. Evin giriş kapısına yöneldi.
Pek de büyük sayılmayan oda misafirlerle doluydu. Vilayetin önde gelenleri, vali, belediye başkanı, komutan, emniyet müdürü, daire müdürleri, bakanın arkadaşları, anne babası herkes odaya sıkışmıştı. Yalnızca sekiz kişi oturmak için yer bulmuştu. Diğerleri ayaktaydı. Mutfaktan yiyecek bir şeylerin hazırlandığı çatal bıçak seslerinden anlaşılıyordu. Odanın tüm pencereleri sonuna kadar açılmıştı. Giriş kapısının tam karşısında bakan bey, sağında ve solunda da anne babası oturuyordu. Herkes gayet ciddi, suskun beklerken, bakan beyin anne ve babasına zaman zaaman sarılımasını tebessümle takip ediyordu. Herkes suskun bakan kime izin verirse kime bir şey sorarsa o konuşuyordu. Bir tek bakanın muhtar babası oğlundan izin almadan göğsünü gere gere konuşuyordu. Bir sessizlik anunda kapıda beliren iri cüsseli adamı fark ettiler. Tüm gözler kapının girişini kaplayan bu iri yarı adama çevrildi. Mestan Efeydi bu. Geyik Barajı Bekçisi. Mestan Efe, iki adımda odanın tam ortasında bakan beyin karşısındaydı.Öylece durdu. Attığı iki adım, heybetli duruşu, bakan beye bakışı öyle ilginç öyle farklıydı ki, bu tavır ne bir efenin, ne bir kabadayının, ne bir halk kahramanının tavrına benziyordu. İçerisinde hepsini barındıran ama hiç biri olmayan, hiç birine benzemeyen, muhteşem bir kendine güveni sergileyen duruştu bu... belki o da değildi... Görülmemiş, bilinmemiş bir durumdu. Mestan Efe, herkesin şaşkın bakışları arasında ve sessizlik anında, olduğu yerden bakana doğru, özgüven dolu bir ses tonuyla:
-Meraba, dedi. Ben Geyik Barajı Bekçisi.
Hepsi buydu. Adını bile söylemeye gerek duymadı. Herkes, özellikle onu tanımayan, ilk defa görenler nasıl davranacaklarını ne yapacaklarını şaşırdılar. Tüm gözler bakan beydeydi.Bakan beyin korumaları Mestan Efe’ye doğru bir hamle yapacaklarken, bakanın bakışlarındaki ikazla birlikte geri çekildiler.
-Merhaba efe, dedi bakan.Hoş geldin. Geç otur şöyle.
-Pazara geldim. Görevimin başına geri döneceğim. Zamanım yok. Zaten oturacak yer de yok.
-Ne demek efe, istediğin yere buyur otur. Sen bizim efendimizsin.
-Ben kimsenin efendisi değilim. Hiç kimse kimsenin efendisi değildir. Ben efendiysem kendimin efendisiyim. Efeysem kendime efeyim. Deliysem kendime deliyim.Bekçiysem, Geyik Barajı’nın bekçisiyim.
-Eyvallah efe! Hiç itirazımız olamaz. Sana sygılarımı sevgilerimi sunuyorum.
Mestan Efe, ayakta durmuş konuşurken, bir yandan da genç bakanı baştan aşağı süzüyordu. Aslında bakana karşı derin bir saygı duyuyordu. Onun çok akıllı biri olduğuna inanıyordu. Yoksa böyle genç yaşta bakanlık koltuğuna oturmak öyle kolay olmamalıydı. Genç bakanın durgun yüzünde, kül rengi iri gözlerinde, geniş elmacık kemiklerinde, tıknaz vücudunda, aklın disipline girmiş, kendine güvenen büyük bir gücün varlığı hissediliyordu adeta. Onun kendisiyle büyüklük taslamadan dostça konuşması da hoşuna gitti. Tam içinden bu duyguları geçiriyordu ki, bakanın, köşede ayakta duran adamına, göz edip yüzünü ekşittiğini, yeter ama, sıktı bu adam, uzaklaştırın şunu burdan, der gibi bir yüz ifadesi takındığını görünce, biraz önce kendisi hakkında düşündüklerinin boş olduğunu, başından aşağı sanki kaynar suların boşaldığını hissetti.
Bakanın adamı Mestan Efe’nin koluna girerek:
-Efe, gel biraz dışarı çıkalım, dedi.
Mestan Efe, adama fırsat tanımadan kendisini yana itti hafifçe. Bakışlarını bakandan yana çevirip:
-Evet, sayın bakanım. Ben Geyik Barajı Bekçisi. Benim oraya da beklerim, diyerek yine o muhteşem tavrıyla çıkıp gitti odadan.
Bakanın adamı arkasından giderek Mestan Efeyi kolundan yakaladı:
-Eh be Efe! Amma da uzattın ha! Bakanıma ayıp ettin. Meraba dedin çık git işte, ne uzatıp duruyorsun ki? Dedi.
-Bene bak bene, diyerek gürledi Mestan Efe adama dönerek. Ben bugüne bugün Geyik Barajı’nın bekçisiyim. Yarın buraya geldiğimde yine Geyik barajı Bekçisi olarak geleceğim. Bir ay sonra gelince iki yol sonra da gelsem, yine Geyik barajı bekçisi olarak kalacağım. Peki ya senin bakanın? Beş ay sonra yine bakan olarak mı gelecek buraya? Bir yıl sonra bu kadar insanı etrafına toplayabilecek mi? Haydi işinize, işinize be! Herkes benim kim olduğumu bilsin, bilsin tamam mı? Ben Geyik Barajı bekçisiyim.
...

HANÇERLENDİ KALBİM

Bey ağa sanırsın baksan tipine,
Güvenme tutunma onun ipine,
Kene olmuş binmiş beleş cipine,
Bir lokmaya satmış dost dediğini…

Belli değil dini kıblesi yönü,
Avanta peşinde geçiyor günü,
Bu günden betermiş çirkefmiş dünü,
Bir lokmaya satmış dost dediğini…

Yağ çeker yüzüne arkandan söver,
Kirlenmiştir özü pisliği sever,
Sanki bukalemun zor anda över,
Bir lokmaya satmış dost dediğini…

Kaşarlanmış tümden hayâsı arı,
Her şeyden üstündür ufak çıkarı,
Debelenir yerde yoktur vakarı,
Bir lokmaya satmış dost dediğini…

Cantekin der; seçme yanlış arkadaş,
Hançerlenir kalbin el olur sırdaş,
Aç gözünü sen de gör yavaş yavaş
Bir lokmaya satmış dost dediğini…
...

MÜNŞEÂT

Mensur yazı veya mektupların bir araya getirdiği dergiler. Divan edebiyatında edebi değeri olan yazılar bir defterde toplanır ve meraklıları okurdu. Münşeatlardaki nesirlerde konu birliği aranmaz. Bu eserlerde çeşitli ta...Devamı

	Yorgun
	Geri Dönüş
	Sen Hiç Öldün mü ?
	Mim ve Gül
	Sen Geldin
	İstanbul
	İnsandan
	Mahşere Kaç Var

	GÜLBABA VE IV. MURAT...
	SABİT İNCE ÖDÜLLERİ HAKKINDA DUYURU...
	OP. DR. SERDAR AZAT ATAMANA...
	MAT TİYATRO...
	BAHTIYAR VAHAPZADE HAKKA YÜRÜDÜ...
	ORTANCA DERGİ...
	En kısa Amerika yolu ...
	250 bin kişi sanata doydu ...

25 Şubat 1973’te Kayseri’nin Sarız ilçesinde

1950 yılında Samsunda doğdu.İlk, orta ve lise

	OLSA OLSA	seçkingündüz
	BİTEK SEVGİ	seçkingündüz
	YAĞLI KENDİR	mahmutcantekin
	KÂHTA’M	mahmutcantekin
	DİLEK	seçkingündüz
	SEN İSTİYORSUN - BEN İSTE	bleventog
	SENİ SALDIM KALABALIKLARA	hasbey
	ERMENİ Mİ?	nesimsek
	AĞLAR GARİP, GARİP DİYE	bleventog
	BİLDİM ÇÖZDÜM	seçkingündüz
	YAPMA	seçkingündüz
	SORUNUM	seçkingündüz
	KITAPLAR ANLATMIYORDU ÖLÜ	tugrulahmetpekel
	ÖZLEMİN GÖNLÜMDE BENİM	mahmutcantekin
	CANIM KÂHTA’M	mahmutcantekin
	SİTEM	seçkingündüz
	DENGE	seçkingündüz
	YÜREKTEKİ SEVGİ	romantik63
	BU SEVDA	hasbey
	ÇOCUKLUĞUMU GERİ VER	mahmutcantekin
	VEDALAŞTIM	nesimsek
	BENDE	seçkingündüz
	ÂDEMÎ VICDANIMSIN	Mina
	GÜNÜ MÜ OLUR?	DURSUN
	YARINI KISKANMA DÜN	seçkingündüz
	SİZLER GİBİYİM.	bleventog
	DAHASI YA SEN	seçkingündüz
	ARMAĞANIMDIR	Mina
	ÖKSÜZ KIR ÇİÇEĞİM	mahmutcantekin
	ELVEDANIN İSYANI	nilhan
	GÜLE BENZETTİM	nihatkacoglu
	KIR HAYATI	romantik63
	SALLADI İÇTEN	DURSUN
	SOHBET	Hüseyin
	UMUT	mahmutcantekin
	YA	seçkingündüz
	SEVDASI BİR KALEM KAŞTIR	bleventog
	SABİT KAFALI	DURSUN
	HOŞÇA KAL ÇOCUKLUĞUM	mahmutcantekin
	KOŞAR ADIM	seçkingündüz
	ZULMÜN PENÇESİ	mahmutcantekin
	RAHMET EYLESİN 2	DURSUN
	RAHMET EYLESİN 1	DURSUN
	SELAM DURDUM SANA KÂHTA’M	mahmutcantekin
	VEFA GEREK	mahmutcantekin
	PİŞİYORSUN SEN	DURSUN
	SEVGİM GÜVENCEMDİR	seçkingündüz
	BEYAZ BİR AT OTLUYORDU	bleventog
	PAZARCI KİŞİ	DURSUN
	PAYLAŞTIM ANNE	DURSUN
	ŞİİR YAZMAK BÖYLE ZOR OLM	bleventog
	ÖZLEDİM	DURSUN
	NAYLON SIRDAŞ	mahmutcantekin
	SEVİLMEDİM	bleventog
	ÖZGÜRLÜK	DURSUN

	YAZGILARI BOZMAK	inalkgo
	BEN OLMALIYIM YENİDEN...	diren
	SILA SEVDASI	mahmutcantekin
	ŞİMDİ BİLGİLERİ TAZELEME	inalkgo
	KADININ DÜŞMANIN KADINDIR	DURSUN
	HAYATIN ZORLUKLARINA RAĞM	romantik63
	EKMEKLER NİCEDİR BOZUK...	inalkgo
	GÖÇMEN KUŞLAR	mahmutcantekin
	SEVGİ BİZİM DİNİMİZDİR	Hüseyin
	BİR ÜMİTSİZ VAKA	inalkgo
	ISSIZ KARAKOÇ	Mina
	‘UFAK’ ŞEYLER…	inalkgo
	SOSYAL VE TOPLUMSALIN PAR	Eynazende1
	GEYİK BARAJI BEKÇİSİ	Hüseyin
	İKİ ŞARKI EŞLİĞİNDE DÜŞÜN	inalkgo
	SOYGUN	bleventog
	GÖRMESİNLER BENİ	Hüseyin
	İPİN UCU PUŞTUN ELİNDE(!)	DURSUN
	YATAĞIN ISINDI ABLA	Hüseyin
	ANAYASA: TEMEL KURULUŞ	inalkgo
	‘VAR’LIK–‘YOK’LUK...	inalkgo
	YENİ “GARİPÇİLER” TÜREMİŞ	DURSUN
	MUSLUK TIKANDI	bleventog
	KÂHTALI ÇİÇEK	mahmutcantekin
	ANA YÜREĞİ	kutlugil
	OTOBİYOGRAFİ (HAYATIMIN K	romantik63
	ADAM GİBİ ADAM	mahmutcantekin
	KORKAĞIM BEN	bleventog
	KÜLDEN ÇİÇEKLER	anemon
	NEREYE KADAR BE SELO ?	kutlugil
	SOSYAL VE TOPLUMSALIN PAR	Eynazende1
	BAYRAM GELDİ GARİBİM	mahmutcantekin
	SOSYAL VE TOPLUMSALIN PAR	Eynazende1
	MUALLİM BEY	kutlugil
	ÇUVALI DİK TUTMAK İÇİN...	inalkgo
	SOSYAL VE TOPLUMSAL OLANI	Eynazende1
	ATATÜRK’Ü ANARKEN	inalkgo
	TUĞGENARAL BAHTİYAR AYDIN	mahmutcantekin
	SOSYAL VE TOPLUMSAL OLANI	Eynazende1
	YOL HARİTAMI AÇIKLIYORUM	inalkgo
	ADIYAMANLI OLMAK	mahmutcantekin
	ÖLÜ MÜ, SAĞ MI?	bleventog
	TENİNDEN AŞAĞIYA KAYIP Gİ	anemon
	BU BİR FERYATTIR	bleventog
	GELE GELE...	inalkgo
	SEN AĞLAMA BEBEK	mahmutcantekin
	BİR BAYRAM SABAHI	mahmutcantekin
	SEÇKİNCİ KOLAYCILIĞINA KA	inalkgo
	BU MU İNSANLIK PARAYI GÖR	romantik63
	EN VATANSEVER	bleventog
	DÜN-SEÇKİN GÜNDÜZ	seçkingündüz
	ACİ CEK İSTİYORUM	diren
	MUTLULUĞUN ÇOCUKLARI	pınar55
	BEN BİR ÖĞRETMENİM	pınar55
	ANNEYİM BEN	diren